Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Το καράβι μου το ορθόπλωρο θέλω να βλέπει στεριά
για να σκέφτεται πως πιλοτάρεται από ανθρώπους
Τα μίνια της λαμαρίνας να είναι γήινα
και να έχει πανιά, να με χρειάζεται επιδέξια
Τότε δεν θα μποτζάρει πολύ
τότε θα βρίσκει τις ρότες στα άστρα του
αφήνοντάς με ξέγνοιαστη
στην κουβέρτα, στην κουκέτα, στο τιμόνι.

Το σπίτι μου το αρχονταρίκι θέλω να βλέπει θάλασσα
να καθρεφτίζει τον αφρό με την ασπράδα του
να φυτοβολά όσα τα ψάρια και τα κοχύλια τα ατέρμονα
και να μπορώ να ταξιδέψω, παρέα το τσούρμο, τα βράδια
Τότε θα ακινητεί το πλεούμενο
τότε θα ανακαλύπτει δρόμους-γιαλούς
ζεσταίνοντάς με ολόδροση
στην αυλή, στη σκεπή, στο πορτόφυλλο.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου